T knCh! 2 III 24 r
Uczestniczyliśmy we Mszy św. o g 9, apotem w modlitwie jedną częścią Różańca św. W czasie homilii O Mariusza usłyszeliśmy.
Dzieci wracają do rodziny, wracają do Boga dzięki innym, którzy ich przyprowadzają do Boga. Nigdy nie wiemy, kto nas przyprowadził do Boga. Każdy z nas jest synem marnotrawnym. Nieraz dzieje się odwrotnie tzn. dzieci przyprowadzają rodziców do Boga. Antonina Akutis - mama bł Carlo Akutisa wspomina: to mój syn przyprowadził mnie do Boga. Ona towarzyszyła synowi, gdy był śmiertelnie chory. Często ludzie myślą, że jeśli się ma świętego syna, to i rodzice są święci. Tu tak nie było. Każdy z nas ma własną wolę i sam się uświęca. Carlo modlił się za mamę. Najważniejszą pracę duchową mama musiała przeżyć sama. Carlo mówił: Bóg obdarza nas wszystkim: radościami a też smutkami (też potrzebnymi). Ojciec w przypowieści o synu marnotrawnym kochał syna ślepą miłością. Carlo potarzał: Bóg daje wszystko. Św Teresa z Lisieux mawiała: wystarczy szpilkę podnieść z ziemi z miłością, by mieć przyczynek do zbawienia. Bóg nie patrzy na wielkość naszych czynów, nasz wysiłek – mówi Carlo. Boga interesuje jedno: ile w tym było miłości. To są narzędzia powrotne do Boga. Mama Carlo mówi: syn mnie przyprowadził do Boga. Przed narodzeniem Carlo była ona 3 razy w kościele: w czasie chrztu św., Komunii św., w dniu ślubu (bo chodziło o piękną oprawę tej uroczystości). Była analfabetką w wierze. Pani Beata – Polka, ich służąca też ją prowadziła do Boga. Beata uczyła Carlo podstaw wiary. To niania prowadziła go do kościoła, gdy był mały. Był Carlo smutny, że nie może przyjąć P Jezusa. W końcu Go przyjął. Jako 15-letni chłopiec Carlo , chodzący z Różańcem napisał, jak zostać świętym: być codziennie na Mszy św., przystępować do Komunii św., poświęcić chwilę na adorację N. Sakramentu, codziennie odmawiać Różaniec św., codziennie czytać Pismo św., spowiadać się, prosić Anioła Stróża o pomoc i być przyjacielem Jego.
1. czytanie (Mi 7, 14-15. 18-20)
Bóg wrzuci w głębokości morskie wszystkie nasze grzechy
Czytanie z Księgi proroka Micheasza
Paś lud Twój, Panie, laską Twoją, trzodę dziedzictwa Twego, co mieszka samotnie w lesie, pośród ogrodów. Niech wypasają Baszan i Gilead jak za dawnych czasów. «Jak za dni Twego wyjścia z ziemi egipskiej ukażę mu dziwy».
Któryż bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek Reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi On gniewu na zawsze, bo upodobał sobie miłosierdzie.
Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości. Wrzucisz w morskie głębiny wszystkie ich grzechy. Okażesz wierność Jakubowi, Abrahamowi łaskawość, co poprzysiągłeś przodkom naszym od najdawniejszych czasów.
Psalm (Ps 103 (102), 1b-2. 3-4. 9-10. 11-12 (R.: por. 8a))
Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia
Błogosław,
duszo moja, Pana, *
i wszystko, co jest we mnie, święte imię
Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj o
wszystkich Jego dobrodziejstwach.
Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia
On
odpuszcza wszystkie twoje winy *
i leczy wszystkie choroby.
On
twoje życie ratuje od zguby, *
obdarza cię łaską i
zmiłowaniem.
Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia
Nie
zapamiętuje się w sporze, *
nie płonie gniewem na
wieki.
Nie postępuje z nami według naszych grzechów *
ani
według win naszych nam nie odpłaca.
Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia
Bo
jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, *
tak wielka jest
łaska Pana dla Jego czcicieli.
Jak odległy jest wschód od
zachodu, *
tak daleko odsuwa od nas nasze winy.
Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia
Aklamacja (Łk 15, 18)
Chwała Tobie, Królu wieków
Zabiorę
się i pójdę do mego ojca, i powiem:
«Ojcze, zgrzeszyłem
przeciw Niebu i względem ciebie».
Chwała Tobie, Królu wieków
Ewangelia (Łk 15, 1-3.11-32)
Przypowieść o synu marnotrawnym
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».
Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:
«Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie.
A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.
Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca.
A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”.
Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić.
Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”.
Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”.
Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».
