Spotkanie modlitewne FZŚ - II sobota lutego 2026 r

 T                                                        knCh!

14 02 26

    Mszę św. o godz. 9 odprawił O.Łukasz. W czasie homilii usłyszeliśmy: dziś mamy św. Cyryla i Metodego, którzy przynieśli  Ewangelię poganom. Apostołowie zrozumieli, że wszyscy są ludem Bożym przeznaczonym ku temu, by słuchać Słowa Bożego. Nie było tego przekonania u Żydów. W IX wieku wyruszyli tam, gdzie Ewangelia nie była znana. Uskutecznili formę życia apostolskiego - pójście po dwóch. To był początek życia konsekrowanego w formie apostolskiej, gdzie bracia idą i głoszą.

Święci Cyryl (ok. 827–869) i Metody (ok. 815–885), bracia z Salonik, to bizantyjscy misjonarze i apostołowie Słowian, którzy w IX wieku chrystianizowali Morawy, Czechy i Panonię. Stworzyli głagolicę (podstawę cyrylicy) i wprowadzili język słowiański do liturgii, kładąc podwaliny pod kulturę i piśmiennictwo słowiańskie. W 1980 r. papież Jan Paweł II ogłosił ich współpatronami Europy. Wysiłek misyjny Kościoła jest okupowany krwią, zwłaszcza w XX wieku.

W czasie spotkania na salce konferencję.o Duchu św wygłosił brat kapucyn Piotr Kowalski. Usłyszeliśmy: św. Franciszek stawia Boga Ojca w centrum. Po to objawił się Jezus Chrystus, by zaświadczyć o Ojcu i byśmy zamieszkali w Domu Ojca. Franciszek pragnie wypełnić wolę Ojca. Franciszek podaje 3 sposoby by Duch św. mógł zadziałać - wewnętrzne oczyszczenie, oświecenie i wewnętrzne rozpalenie, które nazywa się inaczej - zjednoczeniem z Bogiem. Co to znaczy posiąść Ducha Pańskiego. - pomaga zrozumieć św. Franciszek. Posiąść to dać się przemienić - dać się podporządkować jego planom. Chrzest jest pierwszym momentem naszego oddania się Duchowi św. Uznajemy, że jesteśmy skażeni grzechem. Kto nie jest zrodzony z wody i Ducha św. - nie może wejść do królestwa niebieskiego - powiedział P Jezus. Małość Franciszka objawia się tym, że nie przypisuje sobie żadnych zasług. Spocznie na nich Duch św. - mówi św. Franciszek w liście do wiernych. Franciszek pragnie byśmy poznali Ojca. Miarą pokory jest uznanie, że Bóg mnie chce i mnie powołał. Przez oczyszczenie, oświecenie dochodzimy do zjednoczenia z Bogiem. Franciszek zapragnął iść do Saracenów, gdy widział ich niewiarę. Chciał przyprowadzić ich do wiary. Franciszek podkreślał jak ważne jest, by zapłonąć Duchem św. Rozważania Brata Piotra zakończyliśmy modlitwą.

W dyskusji po wykładzie zauważyliśmy, że podobną do Franciszkowej drogę do zjednoczenia z Bogiem proponowali inni święci jak np.św. Ignacy z Lojoli, św. Jan od krzyża, św. Arnold Jaansen.

Zwróciliśmy też uwagę na to, jak ważne jest w różnych wydarzeniach życiowych pytać Boga o radę, a drogą ku temu jest modlitwa wytrwała np. nowennowa. Rady ludzi są tym skuteczniejsze im bardziej żyją oni Bogiem - najlepsza rada jest zawsze ta -  od Boga.
20 II br o godz 18 rozpocznie się droga krzyżowa na krużgankach loretańskich. Jako FZŚ mamy w niej udział. Poniżej umieszczamy jej tekst.

Święto świętych Cyryla, mnicha, i Metodego, biskupa - patronów Europy

Kolor szat: biały

Rok A, II

V Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (Dz 13, 46-49)

Paweł i Barnaba powiedzieli do Żydów: „Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: «Ustanowiłem Cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi»”.

Poganie słysząc to radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju.

Psalm (Ps 117, 1-2)

Chwalcie Pana, wszystkie narody,
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska,
a wierność Pana trwa na wieki.

Idźcie i głoście światu Ewangelię

Aklamacja (Łk 4, 18)

Pan mnie posłał, abym ubogim głosił dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Łk 10, 1-9)

Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał.

Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!” Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was.

W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę.

Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”.»

DROGA KRZYŻOWA  na 20 II 26

Jedni staną blisko Drogi – i tu pozostaną. Nie pójdą dalej. Nie tym razem. Dzisiaj tylko ten odcinek. Ta stacja.

Inni spojrzą z oddali, z bezpiecznej dla siebie odległości. Dzisiaj tylko tak mogą. Odległość nie jest miarą zaangażowania, współodczuwania. Odległość jest miarą gotowości do spotkania z bólem: swoim lub innego człowieka.

Dla kogoś wystarczające będzie to, co przeżył przy osądzeniu, biczowaniu, fałszywych świadectwach – i zatrzyma się. Tu chce Skazańca okryć swoją miłością. Tu chce opłakać swoją historię.

Ktoś inny będzie czekał na szczycie Kalwarii. Ma powód.

Ktoś ukradkiem dotknie Skazańca, ktoś otrze Jego twarz, ktoś pomoże unieść belkę, zapłacze, a ktoś ucieknie.

Gdziekolwiek dzisiaj staniesz na Jego Drodze – odnajdź tam prawdę o Miłości, o zdradzie, o krzywdzie, o człowieku, który potrafi zabić i potrafi przywrócić wiarę. Cokolwiek przeżywasz, cokolwiek wydarzy się na tej drodze miej pewność: nic nie może Cię odłączyć od Miłości Boga.

I

Wspólnota, spotkanie, posiłek, rozmowy, śpiewy, wzruszenia, modlitwa, przyjaciele. I wtedy…

Pocałunek

Gest miłości przeistoczony w zdradę.

Ktoś powie: to był tylko pocałunek, nic wielkiego.

Wszyscy widzieli, że to był niewinny pocałunek; nie w ukryciu, nie pokątnie. Na oczach wszystkich. Że akurat wtedy straż Go pojmała to zbieg okoliczności. To był tylko pocałunek…

Za tym pocałunkiem toczy się historia człowieka, który ostatecznie sam sobie odebrał prawo do miłosierdzia i do życia. I historia człowieka, którego niewinność stała się wyrokiem.

II

Wraz z nałożonym krzyżem przyoblekł się w samotność. Wśród tłumu, zgiełku, mijanych znajomych twarzy — był sam. Nikt nie mógł, i nadal nie może, poczuć tego, co On. Nikt, choćby znał wszystkie języki świata, posiadł całą mądrość i najczulszą wiedzę o człowieku, nie sięgnie bólu, który jak drzazga, jak cierń, jak gwóźdź przeszywa ciało, duszę i ducha…

Ból zamknięty w granicach Osoby.

Ilu cierpiących tyle definicji. I wszystkie do bólu prawdziwe.

III

Świątynia była przyozdobiona wspaniałymi kamieniami. Dumą ludu stał się Dom Boży, wzniesiony z tego, co najpiękniejsze, najszlachetniejsze, najlepiej oddające chwałę.

Marmury, mozaiki, witraże, wota, tablice pamiątkowe fundatorów, dostojnie urodzonych i z honorami pochowanych.

A jednak: „Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie pozostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony”.

Może właśnie przy upadku pod ciężarem krzyża, o te piękne i szlachetne kamienie – cząstki mozaik, marmurów i tablic – obijało się Twoje Święte Oblicze.

IV

Jak to Matka — najchętniej wzięłaby na siebie cały ból Syna.
Ale jej mieczem boleści jest towarzyszenie.
Nie poczuje i nie przeżyje tego, co On. Ani nie przeżyje tego za Niego.

Mistrzyni towarzyszenia nie karmi złudnymi pociechami:

„Może Judasz zamiast pocałunku zdrady wyszeptał ci do ucha: uciekaj?
Może to tylko sen — a za chwilę ockniesz się na łodzi miotanej przez burzę,
przejdziesz po falach i dotrzesz na spokojny brzeg…”

Mistrzyni towarzyszenia nie ucieka się do obarczania winą, nie mówi:

„Może trzeba było inaczej mówić z Herodem…
Może łagodniej rozmawiać z Piłatem…
Po co tyle tych cudów, po co głośne mówienie prawdy, która raniła ich pychę?
Synku, czy naprawdę musiałeś?”

Mistrzyni towarzyszenia nie zna sztuczek, które miałyby sprawić, że ból zniknie — zna coś znacznie większego: wierność obecności.

Maryjo, mistrzyni towarzyszenia naucz nas być.

V

Może Szymon od lat modlił się: Panie, daj mi okazję, a pokażę Ci, jak bardzo Cię miłuję. Panie, Ty jesteś moim Bogiem, Panem Jedynym. Kocham Cię, Panie  całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił.

Może Szymon od lat marzył, by uczestniczyć w czymś naprawdę wielkim. By w monotonię jego szarych, zwyczajnych dni wdarł się blask, odrobina koloru.

Czy mógł przypuszczać, że tym kolorem okaże się czerwień krwi Skazańca?

Czy mógł przypuszczać, że Bóg nie olśni go swoją świętością, lecz rozszerzy jego źrenice własnym niepodobieństwem do człowieka? I że pójdzie ramię w ramię z Wszechmogącym, obarczonym naszym cierpieniem, że z Nim będzie dźwigał ludzkie boleści.

Panie, jeśli dasz mi okazję Kochania Ciebie w bliźnich, daj mi również serce i oczy otwarte i siłę, by umieć być.

VI

Kobieta podbiegła i przypomniała wszystkim, że masz twarz, że jesteś człowiekiem – nie dzikim zwierzęciem, które pogania się kopniakami i chłosta słowami, by przepędzić jak intruza z uporządkowanego świata, w którym psujesz atmosferę.

Ona ociera Twoją twarz, jakby tym gestem chciała wykrzyczeć: TO JEST CZŁOWIEK! Ludzie, patrzcie – Oto Człowiek!

Pod warstwami przyklejonych ocen, potwierdzonych pieczęcią diagnoz, obiegowych opinii, wyroków poświadczonych przez znawców i ekspertów jest Człowiek.

VII

Nie zamieniłeś kamieni w chleb.

Nie zamieniłeś kamieni w miękki puch, by przy upadku nie obić swojej Twarzy.

Nie wydzierasz serc kamiennych z piersi oprawców, by gwałtem przemienić je w serca z ciała.

Nie nawracasz przemocą ani obietnicą udziału w elicie wybranych, wtajemniczonych, samozwańczych mesjaszów. Zmiana dokonuje się tylko w wolności – w zgodzie na to, że kto naprawdę pragnie serca nowego, serca z ciała: wrażliwego i czującego – ten pragnie serca, które przeszywają miecze boleści na widok cierpienia bliźniego. Kto pragnie serca nowego, serca z ciała – pragnie serca przebitego włócznią, zdolnego kochać aż do końca.

VIII

Przy drodze stoją zatroskani. Przeniknięci smutkiem. Płaczą.
Zauważyłeś te kobiety – owinięte w żal tak szczelnie, tak ograniczająco, że straciły z oczu to, co najbliższe. Tych, którzy są najbliżej.

Może to właśnie ich synowie i córki najgłośniej wołali: „Na krzyż z nim!”
Może to ich pobożne córki i synowie krzyczeli: „On bluźni!”
Może to ich gorliwe córki i synowie, wiernie zachowując prawo, nie zauważyli Człowieka.

Jak płakać nad dramatem wojny, jeśli wcześniej nie opłakiwało się dramatów podwórkowych: zabaw w nienawiść, wojenek na kije i kamienie, okrzyków podziału na „my”, „nasze” i „obce”?
Jak płakać nad Sprawiedliwym, gdy cierpienie bliźnich nazywane jest fanaberią, przesadą, chorą wyobraźnią?

Płaczmy nad sobą, nad naszymi bliskimi, abyśmy tocząc codzienne małe wojny z „Innymi” i „obcymi”  nie zabili Boga.

IX

Przyprowadzili kobietę. W Prawie Mojżesza nakazano takie kamienować. Tak mówili, wystawiając na próbę. Może pośród tych znawców prawa i przedstawicieli gorliwych wykonawców nakazów byli synowie kobiet, którym przed chwilą przypomniałeś o odpowiedzialności wychowania do miłości.

Miałeś prawo rzucić kamieniem w przywleczoną kobietę.
Może nawet którymś z tych, o który teraz obiłeś swoją twarz.
Może któryś z tych kamieni nierzuconych poranił teraz Twoje nogi i pokaleczył ręce.

Możemy wybrać prawo do kamienowania.
Możemy wybrać prawo do kochania.

X

Oddzierali szatę z Jego umęczonego, zmasakrowanego ciała,
na którym wyryte były wszystkie brutalne fantazje przemocy oprawców.
Wielu osłupiało na Jego widok:

Oto Człowiek.
Stanął nagi.

Może z daleka słychać było płacz przerażonych widokiem Tego,
który został tak nieludzko oszpecony,
że Jego wygląd i postać przestały przypominać Człowieka.
Może dobiegały wulgarne wyzwiska, ordynarne gesty,
gwizdy, śmiechy, cmoknięcia i prostackie żarty.

I może podmuch wiatru uderzył w wysuszoną ziemię i cisnął proch w oczy nieprzyzwoicie wpatrujących się.

XI

Uderzenie.
Kolejne. Słyszysz?
I może jeszcze jedno – dla pewności. Tak, jakby ten niepodobny do człowieka miał zamiar uciec.

Jedna ręka, druga ręka, nogi.

I wywyższenie.
Żeby mogli Cię zobaczyć wszyscy: nie tylko stojący najbliżej, ale i ci patrzący z daleka, żeby nie musieli wspinać się na drzewa, wykupywać wersji Premium, subskrybować.
Wywyższają Cię jak bilbord z sensacyjnym artykułem, oślepiającą reklamę na ekranie.
Niech patrzą wszyscy: bogaci, biedni, przypadkowi, z najodleglejszych ziem i najodleglejszych czasów.

Niech patrzą.
Nagi, upokorzony, wyśmiany, niewysłuchany, zwymyślany.
Jeśli mają Cię zapamiętać, to właśnie takiego – bez dobra, łagodności, piękna ludzkich gestów, cudów, miłości, dzieciństwa, ufności.

XII

Wisi na krzyżu.
Na ścianie nad wejściem, na drzewie przy szlaku, na szyi.
W domach, szkołach, urzędach, plebaniach, klasztorach,
przy placu zabaw, na basenie, w sali gimnastycznej.

Wisi, stając się świadkiem zbrodni – zbrodni największych:
Bóg umiera w najmniejszych.
Wisi i umiera.

Na krzyżach przypiętych do klap marynarek,
na krzyżach wytatuowanych, pozłacanych, drewnianych, blaszanych,
na grubym łańcuchu, na sznurku, wśród brylantów, misternych zdobień.

Można z krzyża uczynić ozdobę, amulet.
Można nim wycierać usta, całować na pokaz, na świadectwo prawdomówności.

A jednak – w każdej formie, w każdym miejscu,
Bóg wciąż wisi, wciąż umiera,
świadek ludzkiego bólu, świata pełnego krzywd.

XIII

Matki i ojcowie tracący dzieci.
Trzymający ich martwe ciała –
martwe jeszcze za życia, pogrążone w ciemności depresji.

Śmierć ducha, która mogła znaleźć ukojenie jedynie w śmierci ciała.

Dzieci, które do końca tak bardzo ukochały swoich rodziców,
że nie wypowiedziały bólu, jakiego doznały.
Dzieci zmagające się dniami, tygodniami, miesiącami, latami,
narażając się na niezrozumienie.
Bo kochały, aż do samego końca.

Dzieci niosące ciężar tajemnicy ludzkiej krzywdy,
dźwigające nieswoje brzemię.
Dzieci, które w nieludzkich warunkach zachowały miłość
do rodziców, rodzeństwa, dziadków, babć.

XIV

„Wydobędę was z grobów, ludu mój.”
Z grobu, w którym ktoś Cię zamknął, choć nie umarłeś.
Z grobu, w którym się schroniłeś, bo żywi stali się śmiertelnie niebezpieczni.
Z grobu, w którym tracisz poczucie dnia i nocy, gdzie śpisz i płaczesz na przemian.
Z grobu, w którym cisza wydaje się pocieszeniem,
bo słowa tych, którzy Cię pouczali, były jak miecze, jak bicze, jak ciernie.

Pan przyjdzie.
Siostro, Bracie Pan wydobędzie Cię z grobu!
Siostro, Bracie, Pan tchnie życie w to, co zdawało się martwe.
Siostro, Bracie, Pan uczyni z grobu bramę wolności i nadziei.

***

Siostro, Bracie; gdziekolwiek dzisiaj stałeś na Drodze Krzyżowej ufam, że odnalazłeś tam prawdę o Miłości. Cokolwiek przeżyłeś, cokolwiek wydarzyło się na Twojej Drodze miej pewność: nic nie może Cię odłączyć od Miłości Boga. Miłość silniejsza jest niż śmierć.

Oprac. S. Scholastyka Iwańska

delegatka ds. ochrony dzieci i młodzieży i odpowiedzialna za prewencję
w Zgromadzeniu Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim,
siostra towarzysząca Osobom Zranionym w telefonie wsparcia „Siostry dla Skrzywdzonych”

Data wpisu: 2026-01-19

 

I sobota lutego 2026 r - spotkanie modlitewne LRR, FZŚ, SHNSPJ

 T                                                  knCh!                         7 II 26 r            

   

    Mszę św. o godz. 9 odprawił O.Mariusz. Po Mszy św. modliliśmy się częścią światła Różańca św. W czasie homilii usłyszeliśmy. Nauczanie P. Jezusa dotyczyło różnych spraw. My modlimy sie w różnych intencjach. Chyba rzadko modlimy się wołając do Boga - Panie pouczaj mnie. Taka prośba współbrzmi z modlitwą Salomona, o której mówi pierwsze czytanie. Salomon mial ok. 20 lat, gdy nastał jako król. Mówi, że nie potrafi rządzić. Idzie na górę Gibeon w pobliżu Jerozolimy. Tu jest namiot spotkania. Tu jest też ołtarz z miedzi, na którym składa ofiarę Bogu z 1000 zwierząt. W nocy ma sen. Bóg go pyta, czego chce. Odpowiada - chcę mądre serce. To się Bogu bardzo spodobało. Dlatego Bóg rzekł: dam ci to. Mądrość Salomona przedstawiana jest w następującym wydarzeniu. dwie kobiety mieszkały w tym samym domu. 3 dni dzieliły dzień urodzin ich dzieci. jedna z nich w czasie snu niechcący przygniotła swe dziecko i podrzuciła je drugiej kobiecie. Ta udała się do Salomona z prośba o rozstrzygnięcie sporu. Salomon zarzadał miecza, by rozciąć zywe dziecko, by kazda kobieta miała po połowie. Prawdziwa matka krzyknęła NIE wolno tego czynić. Dlaczego Salomon .w późniejszych latach nie postępował mądrze?, przeciwnie - głupio? Jeśli Bóg chce kogoś ukarać, odbiera mu rozum, tak się dziś mówi. To bardzo niewłaściwe, wtedy bowiem bylibyśmy zwolnieni od odpowiedzialności za uczynki. Salomona zniszczyła pycha. Miał rozum. Królowa Saba podziwiała madrość Salomona . Ale brakuje ustosunkowania sie Salomona co do tych słów, ze to nie jego zasługa, a to dar od Boga. Nadmiar bogactwa potrafi odebrać człowiekowi rozum. Salomon miał 700 zon i 300 nałożnic. Złamał starotestamentalny nakaz: bierz tylko żonę z Izraela. Wiedział, że tylko Bóg ma rację, ale się temu sprzeciwiał. Popatrzmy na Heroda, na jego decyzję, że trzeba zlikwidować Jana Chrzciciela, bo obiecał pięknej tancerce, ze cokolwiek zechce otrzyma od niego z wdzięczności za jej piękny taniec i wygląd. Wnien rzec, że nie godzi się na spełnienie takiego życzenia -ścięcia głowy Jana Chrzciciela i podania jej tancerce na tacy. Bóg nie odebrał mu rozumu, tylko on sam odebrał sobie wolną wolę. Nie wchodźmy w sytuacje z których trudno się wywinąć. Boże spraw abyśmy nigdy nie pobłądzili!

11 II - Dzień  chorych  - dzień pierwszego objawienia NMP Bernadecie Sobirous (11 II 1858 r)

                                       

Grota objawień NMP w Lourdes na skale Masabelskiej

Dzień Powszedni

Kolor szat: zielony, biały

Rok A, II

IV Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (1 Krl 3, 4-13)

Król Salomon udał się do Gibeonu, aby tam złożyć ofiarę, bo tam była wielka wyżyna. Salomon złożył na owym ołtarzu tysiąc ofiar całopalnych. W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy rzekł Bóg: „Proś o to, co mam ci dać”.

A Salomon odrzekł: „Tyś okazywał Twemu słudze Dawidowi, memu ojcu, wielką łaskę, bo postępował wobec Ciebie szczerze, sprawiedliwie i w prostocie serca. Ponadto zachowałeś dla niego tę wielką łaskę, że dałeś mu syna, zasiadającego na jego tronie po dziś dzień. Teraz więc, o Panie Boże mój, Tyś ustanowił królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody. Brak mi doświadczenia. Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, któryś wybrał, ludu mnogiego, który nie da się zliczyć ani też spisać z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra i zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak znaczny?”

Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. Bóg więc mu powiedział: „Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale prosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie. I choć nie prosiłeś, daję ci ponadto bogactwo i sławę, tak iż za twoich dni podobnego tobie nie będzie wśród królów”.

Psalm (Ps 119, 9-10. 11-12. 13-14)

Jak zachowa młodzieniec swoją drogę w czystości?
Przestrzegając słów Twoich.
Z całego swego serca szukam Ciebie,
nie daj mi zboczyć od Twoich przykazań.

Naucz mnie, Panie, mądrych ustaw swoich

W sercu swoim przechowuję Twe słowa,
aby przeciw Tobie nie zgrzeszyć.
Błogosławiony jesteś, o Panie,
naucz mnie swoich ustaw.

Naucz mnie, Panie, mądrych ustaw swoich

Opowiadam swoimi wargami
wszystkie wyroki ust Twoich.
Więcej się cieszę z drogi wskazanej przez Twe upomnienia,
niż z wszelkiego bogactwa.

Naucz mnie, Panie, mądrych ustaw swoich

Aklamacja (J 10, 27)

Moje owce słuchają mojego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mk 6, 30-34)

Po swej pracy apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.

Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili.

Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum i zdjęła Go litość nad nimi; byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Jezus daje nam klucz do interpretowania rzeczywistości. Jego Słowo nas prowadzi

Pierwszym pokarmem, który Jezus daje zgłodniałym uczniom jest Jego słowo, pokarm dla ducha na wieczność. Jego słowo poprzedza Eucharystię, ucztę Chleba. Jezus stopniowo wprowadza swoich uczniów w tajemnice wiary. Daje im klucz do interpretowania rzeczywistości. Z nami też tak czyni.

Słowo na dziś (Mk 6,30-34)

Z ewangelii wg św. Marka: Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili.
Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.

Komentarz do Ewangelii (sobota, 7 lutego 2026 roku)

Obraz: Apostołowie wracają z ‘pierwszej wyprawy misyjnej’ i zbierają się ‘u Jezusa’. Oczyma wyobraźni zobaczę to spotkanie uczniów, posłucham opowieści o pierwszych doświadczeniach ‘działania i nauczania’. Przyjrzę się uczniom zmęczonym pracą, a jednocześnie przygotowującym się do przyszłych misji i zadań.

Myśl: Opowieść o misji wspólnoty apostołów jest dla ewangelisty okazją do zaprezentowania rozwoju i rosnącej świadomości pierwotnej wspólnoty. Apostołowie doświadczają trudów pracy misyjnej, swojej nieporadności, bo ich siły nie są wystarczające dla tłumów, które się pojawiają. Za chwilę pojawi się problem nakarmienia zgłodniałej rzeszy. Uczniowie czują się bezradni wobec tych wyzwań. Doświadczenia, jakie mają, rzeczy, przez które muszą przechodzić przygotowują ich do tego, aby właściwie interpretować bieg zdarzeń oraz wyzwania, przed jakimi stają.

Emocja: Litość Jezusa i nauczanie. Nie jest to politowanie, ale współczucie, miłosierdzie w praktyce. Jest to miłość, która najpełniej objawi się na krzyżu. Pierwszym pokarmem, który daje On zgłodniałym uczniom jest Jego słowo, pokarm dla ducha na wieczność. Jego słowo poprzedza Eucharystię, ucztę Chleba. Jezus stopniowo wprowadza swoich uczniów w tajemnice wiary. Daje im klucz do interpretowania rzeczywistości. Z nami też tak czyni.

Wezwanie: Poproszę o łaskę uważności, abym dał się poprowadzić Bogu i przyjął Jego pouczenie. Podziękuję za dar Jego Słowa. Zaplanuję sobie czas na lekturę Pisma świętego.

                                          

Ciało św Bernadetty w jej relikwiarzu. w Nevers (Burgundia, środk. Francja) -  Jest piękna, jakby żywa.

sw Bernadetta ,CÓRKA MŁYNARZA, 9- ro rodzeństwa.

Gdy ma 11 lat choruje na cholerę (potem rozwija się astma i gruźlica). Ma 22 lata - wstępuje do SS Miłosierdzia, ma 35 lat - umiera z powodu gruźlicy kości.

To Jej od 11 II 1858 r objawiła się NMP 18 razy, z orędziem konieczności modlitwy i pokuty.  W czasie objawienia 25 III 1858 r  NMP powiedziała : Jestem Niepokalane Poczęcie. W ten sposób potwierdziła dogmat Kościoła z 1854 r Piusa IX  o Niepokalanym Poczęciu NMP. 14 - letnia Bernadeta w roku objawień, po nich dopiero przyjęła pierwszą Komunię św. Nie miała wykształcenia z powodu braku czasu - zajmowała się rodzeństwem. Była bardzo chorowita.

 

Spotkanie Opłatkowe wspólnot franciszkańskich przy kapucyńskim kościele

 T                                                        knCh!                              11 I. 2026 r

    Ołatek FZŚ został poprzedzony Mszą św. o godz. 16.30, odprawiona przez O. Łukasza w koncelebrze. W czasie tej Mszy św. i zaraz po niej odbyło się przyjęcie kilku osób do FZŚ, zakończone odśpiewanym błogosławieństwem św. Franciszka. W czasie homilii usłyszeliśmy: siostry i Bracia, niech pan was obdarzy pokojem! Dziś chrzest pański - ostatni etap Epifanii. P.Jezus - połączenie boskiej natury z ludzką. Mądrość Boża rozbija namiot w Izraelu i nie tylko tu. 6 I magowie rozpoznają w Nim Króla i dają dary. Wszyscy jesteśmy jednym ludem Bożym. P.Jezus jest we wszystkim do nas podobny oprócz grzechu. Przychodzi On w wielkiej pokorze nad Jordan do Jana Chrzciciela. Nie woła, nie podnosi głosu, nie zagasi knota o nikłym płomieniu. P.Jezus jest pokorny sercem, o wielkiej łagodności, wzywa wszystkich do pokuty. Żydzi wyobrażali sobie Mesjasza inaczej. nawet Jan Chrzciciel nie był pewny, czy P.Jezus jest Mesjaszem. Wysłał więc swoich uczniów do P.Jezusa, by zapytali kim on jest. Jak czytamy w Piśmie św.. P.Jezus nie skorzystał ze sposobności, by na równi być z Bogiem ogołocił samego siebie. Jan Chrzciciel zapowiedział misję Mesjasza: ja chrzczę wodą, po mnie przyjdzie Ten, który będzie chrzcił Duchem św.

Już nie głos proroka, już nie gwiazda, ale głos Boga objawia nam Mesjasza. Przyjął P. Jezus wszystko, co z naszą naturą jest związane. Jego słuchajcie - mówi Bóg. P.Jezus jest gotów przyjść do naszego zgromadzenia. Oto Baranek Boży, mówi św. Jan Chrzciciel i mówi kapłan w czasie każdej Eucharystii.

W Opłatku wzięło udział wiele osób ze wspólnot franciszkańskich. Po łamaniu się opłatkiem, częstowaliśmy się smakołykami, które sami przygotowaliśmy i dużo rozmawialiśmy. Aż za dużo, gdyż nasza trójka osób grających na gitarach ( na czele z O.Łukaszem), skrzypcach nie mogła się doprosić abyśmy kolędowali. Czynili to tylko nieliczni, a szkoda, wszak ważne jest by chwała Boża niosła się, gdzie jesteśmy.....

Święto Chrztu Pańskiego

Kolor szat: biały

Rok A, II

I Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (Iz 42, 1-4. 6-7)

To mówi Pan: „Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo.

Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku.

On z mocą ogłosi Prawo, nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności”.

Psalm (Ps 29, 1-2, 3ac-4, 3b i 9b-10)

Oddajcie Panu, synowie Boży,
oddajcie Panu chwałę i sławcie Jego potęgę.
Oddajcie chwałę Jego imieniu,
na świętym dziedzińcu uwielbiajcie Pana.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Ponad wodami głos Pański,
Pan ponad wód bezmiarem!
Głos Pana potężny,
głos Pana pełen dostojeństwa.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Zagrzmiał Bóg majestatu:
a w świątyni Jego wszyscy wołają: „Chwała”.
Pan zasiadł nad potopem,
Pan jako Król zasiada na wieki.

Pan ześle pokój swojemu ludowi

Drugie czytanie (Dz 10, 34-38)

Gdy Piotr przybył do Cezarei, do domu Korneliusza, przemówił: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa. On to jest Panem wszystkich. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, dlatego że Bóg był z Nim”.

Aklamacja (Por. Mk 9, 6)

Otwarło się niebo i zabrzmiał głos Ojca:
To jest mój Syn umiłowany. Jego słuchajcie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 3, 13-17)

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc:

„To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?”

Jezus mu odpowiedział: „Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. Wtedy Mu ustąpił.

A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody.

A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Nie przez Jezusa, lecz w Jezusie – pedagogia wiary znad Jordanu

Jan Chrzciciel wzbrania się, bo nie rozumie. Jest w błędzie. Nie mamy być ‘ochrzczeni przez Jezusa, ale w Jezusie’. Jezus sam nie chrzcił, jak to uściślił ewangelista Jan (4,2). Droga wiary to proces. Nie wszystko wiemy i rozumiemy od razu. To jest także ważne, aby pozwolić się poprowadzić Bogu i pouczać przez Niego w trakcie drogi.

Słowo ewangelii na dzisiaj (11 stycznia 2026 r. – Święto Chrztu Pańskiego):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?» Jezus mu odpowiedział: «Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 3,13-17):

Obraz: Jezus na początku swojej działalności przychodzi do Jana Chrzciciela do miejsca, gdzie on udzielał chrztu. Prawdopodobnie to Betania ‘po drugiej stronie Jordany’, gdzie było wiele wody. Oczyma wyobraźni zobaczę to spotkanie. Posłucham rozmowy Pana i Janem. Przyjrzę się swoim odczuciom.
Myśl: Jezus stający w rzędzie z grzesznikami do przyjęcia chrztu jest obrazem zaskakującym. Daje temu wyraz sam Jan Chrzciciel. Jest to jednak auto-prezentacja ‘Boga z nami’ i w pewnym sensie zapowiedź Kalwarii. Od samego początku Jezus utożsamia się z człowiekiem, który potrzebuje zbawienia. Scena znad Jordanu jest zapowiedzią Kalwarii. Tam Jezus ‘zanurzy się’ w śmierci, jak w wodzie rzeki. Tu ‘otworzy się niebo’, na Golgocie ‘rozedrze się zasłona świątyni’. Opowiadanie o Chrzcie Pańskim ma znaczenie programowe. „Chrzest jest ziarnem. Ono wzrasta aż do stania się drzewem krzyża”.
Emocja: Jan Chrzciciel wzbrania się, bo nie rozumie. Jest w błędzie. Nie mamy być ‘ochrzczeni przez Jezusa, ale w Jezusie’. Jezus sam nie chrzcił, jak to uściślił ewangelista Jan (4,2). Droga wiary to proces. Nie wszystko wiemy i rozumiemy od razu. To jest także ważne, aby pozwolić się poprowadzić Bogu i pouczać przez Niego w trakcie drogi.
Wezwanie: Poproszę o łaskę uważności i cierpliwości w byciu prowadzonym przez Boga. Podziękuję za doświadczenie Jego ‘pedagogiki’ na co dzień.
Zaplanuję sobie czas na chwilę przedłużonej modlitwy/adoracji Najświętszego Sakramentu, nawet jeśli tylko online.

                                            

i sobota stycznia 2026 r - spotkanie modlitewne LRR, FZŚ, SHNSPJ

 T                                                                           knCh!                           3 I 2026 r

     Mszę św. o godz. 9 odprawił O.Mariusz. Po Mszy św. modliliśmy się, jak zwykle w pierwszą sobotę miesiąca, jedną częścią Różańca św. W czasie homilii usłyszeliśmy, że Pan Jezus
istniejąc w postaci Bożej nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem,
lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi.Można zapytać dlaczego? P. Jezus stał się zwykłym człowiekiem, jak my. Tak samo jak my przeżywał rózne okoliczności życia. Ogołocił się ze wszystkiego, aby chciało się nam do Niego przyjść.Nieraz mówimy, dlaczego Boże dajesz mi taki ciężki krzyż. Może ubieram ciężki płaszcz XX w np. płaszcz człowieka, który chce być najmądrzejszy. Może chcę się pokazać, że mam najlepszy samochód, czy pracę. Wtedy nie uniosę krzyża. On nie skorzystał ze sposobnosci. Może trzeba zdjąć taki płaszcz. W cierpieniu chcę być Twoim bratem, Panie. Po to się P. Jezus ogołocił.

Przypomnijmy okoliczności znalezienia Krzyża św.

     Relikwie Krzyża Świętego odnalazła Święta Helena (Flawia Julia Helena), matka cesarza Konstantyna Wielkiego, podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej między 326 a 328 rokiem, w Jerozolimie, wydobywając je z ukrytej cysterny pod Golgotą, przy pomocy biskupa Makarego; po odnalezieniu trzech krzyży (Jezusa i dwóch łotrów), zidentyfikowano go dzięki tabliczce (titulus) z napisem Jezus Nazareński Król Żydowski i cudownym właściwościom. Helena zabrała ten krzyż i wybudowała bazylikę Bożego Grobu. Cząstki tego Krzyża powędrowały do różnych kościołów świata.

czytania liturgiczne na 3 I 2026 r

Dzień Powszedni

Kolor szat: biały

Rok A, II

I Tydzień po Narodzeniu Pańskim

Czytania:

• z dnia

• ze wspomnienia

Czytania: z dnia

Pierwsze czytanie (1 J 2, 29 – 3, 6)

Najmilsi:

Jeżeli wiecie, że Bóg jest sprawiedliwy,
to uznajcie również, że każdy,
kto postępuje sprawiedliwie,
pochodzi od Niego.
Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec:
zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi:
i rzeczywiście nimi jesteśmy.
Świat zaś dlatego nas nie zna,
że nie poznał Jego.
Umiłowani,
obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi,
ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy.
Wiecie, że gdy się objawi,
będziemy do Niego podobni,
bo ujrzymy Go takim, jakim jest.
Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję,
uświęca się, podobnie jak On jest święty.
Każdy, kto grzeszy, dopuszcza się bezprawia,
ponieważ grzech jest bezprawiem.
Wiecie, że On się objawi po to,
aby zgładzić grzechy,
w Nim zaś nie ma grzechu.
Każdy, kto trwa w Nim, nie grzeszy,
żaden zaś z tych, którzy grzeszą,
nie widział Go ani Go nie poznał.

Psalm (Ps 98, 1, 3cd-4, 5-6)

Śpiewajcie Panu pieśń nową,
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica
i święte ramię Jego.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Ujrzały wszystkie krańce ziemi
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio,
cieszcie się, weselcie i grajcie.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry,
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.
Przy trąbach i przy dźwięku rogu,
na oczach Pana i Króla się radujcie.

Ziemia ujrzała swego Zbawiciela

Aklamacja (J 1, 14. 12)

Słowo stało się ciałem i mieszkało między nami.
Wszystkim, którzy Je przyjęli, dało moc,
aby się stali dziećmi Bożymi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (J 1, 29-34)

Nazajutrz Jan zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: «Po mnie przyjdzie mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi».

Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: «Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym». Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym”.

Czytania: ze wspomnienia

Pierwsze czytanie (Flp 2, 1-11)

Bracia:

Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie, dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie.

Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie.

On, istniejąc w postaci Bożej
nie skorzystał ze sposobności,
aby na równi być z Bogiem,
lecz ogołocił samego siebie,
przyjąwszy postać sługi,
stawszy się podobnym do ludzi.
A w tym co zewnętrzne uznany za człowieka,
uniżył samego siebie,
stawszy się posłusznym aż do śmierci,
i to śmierci krzyżowej.
Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko
i darował Mu imię
ponad wszelkie imię,
aby na imię Jezusa
zgięło się każde kolano
istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych,
i aby wszelki język wyznał,
że Jezus Chrystus jest Panem,
ku chwale Boga Ojca.

Psalm (Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 2a))

Gdy patrzę na Twoje niebo, dzieło palców Twoich, *
na księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, *
czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, *
uwieńczyłeś go czcią i chwałą.
Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, *
wszystko złożyłeś pod jego stopy:

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie

Owce i bydło wszelakie *
i dzikie zwierzęta,
ptaki niebieskie i ryby morskie, *
wszystko, co szlaki mórz przemierza.

Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie

Aklamacja (Mt 1, 21)

Albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło.
Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Łk 2, 21-24)

Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.

Gdy upłynęły dni Ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Jan Chrzciciel rozpoznaje Jezusa po znakach, jakie są mu dane

W dalszym ciągu jesteśmy po drugiej stronie Jordanu, w Betanii, gdzie Jan udziela chrztu. Mamy tutaj pierwsze spotkanie Chrzciciela z Jezusem, o którym on daje świadectwo. Przyjrzę się temu spotkaniu. Posłucham wypowiedzianych słów. Przyjrzę się swoim skojarzeniom i odczuciom.

Czytania: 1 J 2,29 – 3,6; J 1,29-34

Z Ewangelii wg św. Jana:

Nazajutrz zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: "Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym". Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

Komentarz do Ewangelii:

Obraz: W dalszym ciągu jesteśmy po drugiej stronie Jordanu, w Betanii, gdzie Jan udziela chrztu. Mamy tutaj pierwsze spotkanie Chrzciciela z Jezusem, o którym on daje świadectwo. Przyjrzę się temu spotkaniu. Posłucham wypowiedzianych słów. Przyjrzę się swoim skojarzeniom i odczuciom.

Myśl: Wzmianka o tym, że Jan udziela chrztu po drugiej stronie Jordanu uświadamia nam, że dzieje się to poza granicami Ziemi Obiecanej. Rzeka bowiem wyznaczała tę granicę. Chrzest Jana za rzeką symbolicznie wyznacza nowy Exodus. Żeby wejść do Ziemi Obietnicy trzeba przejść przez wody Jordanu, podobnie jak Izraelici po wyjściu z niewoli w Egipcie i przekroczeniu Morza Czerwonego oraz wędrówce przez pustynię, przekroczyli Jordan w pobliżu Jerycha, czyli blisko tego miejsca, gdzie Jan udzielał chrztu. Całe nasze życie jest wędrówką oczyszczenia, przemiany i nawrócenia, wychodzeniem z niewoli, aby wejść do ziemi obietnicy.

Emocja: Znaki Bożego prowadzenia. Jan rozpoznaje Jezusa po znakach, jakie są mu dane, by w końcu zobaczyć i dać świadectwo. Ten sam proces, ta sama dynamika dokonuje się w życiu każdego wierzącego. Jesteśmy wezwani, aby w rzeczywistości, którą jest nasze życie i wszystko wokół nas rozpoznać przychodzącego Pana i wyznać wiarę, że On jest Synem Bożym.

Wezwanie: Poproszę o łaskę zauważenia i rozpoznania znaków Bożej obecności w moim życiu. Podziękuję Bogu za prowadzenie przez Ducha Świętego przez całe moje życie.

Jubileusz 2025: Kard. Makrickas w czasie ceremonii zamknięcia Drzwi Świętych pytał: „Czy Jubileusz rozpalił w nas nadzieję? Jak zamierzamy ją podtrzymywać? Komu pragniemy ją ofiarować?”. „Nie wystarczy przeżyć mocne chwile; nadszedł czas, by przełożyć je na pokorne kroki: na odnowioną wierność modlitwie, na konkretną troskę o ubogich, na słowo pojednania w naszych rodzinach, na twórcze zaangażowanie w pracy, na miłosierną obecność we wspólnocie”. Zaplanuję sobie czas na rachunek sumienia ze szczególnym przyjrzeniem się owocom czasu jubileuszu.

Zakończę jakąś modlitwą dziękczynną.

 

                                                

                                                           

                                                                      

                      PRZYSTĄPMY DO SZOPY, UŚCISKAJMY STOPY JEZUSA MALEŃKIEGO ....