I sobota września 2026 r - spotkanie modlitewne LRR, FZŚ, SHNSPJ

 T                                       knCh!                                            5 IX 26

    Mszę św. o godz. 9 odprawił O. Mariusz. W czasie homilii usłyszeliśmy.

Wyobraźmy sobie następującą sytuację. jest upał, idziemy przez pole. jesteśmy głodni. Łuskamy kłosy napotkanego zboża, by zaspokoić głód. Naprzeciw nas idą ludzie dobrze wyglądający, syci. Oni nas upominają, że popełniamy grzech. Bóg nakazał święcić dzień  Pański,   a nie zakazał łuskania kłosów. Mamy prawo upominać a nie "czepiać się"bezpodstawnie. To jest pycha. Pan Jezus mówi: ja jestem Panem szabatu, tzn. P.Jezus jest Panem każdego mego dnia. Jestem w porządku, gdy słucham Ducha św.  W niedziele żona, matka stara ugotować obiad chociaż kosztuje ją to trochę trudu. Nie wywyższajmy się więc! Co masz czego byś nie otrzymał od Boga. 

Św. Augustyn w IV wieku zmagał się z pelagializmem. Pelagializm reprezentował mnich, który uważał, że własnymi siłami można osiągnąć świętość. Św. Augustyn sądził natomiast, że wszystko co mam pochodzi od Boga. Współgra to z i czytaniem dnia dzisiejszego. Augustyn potępia myśl Pelagiusza, która jest pyszna. Największą pychą jest gdy człowiek przypisuje sobie własność Boga. Tak mówi św. Tomasz z Akwinu. Dziś często słyszymy: "doszedłem do tego tylko dzięki własnej pracy". Wg św. Tomasza to przejaw najgorszej pychy. Na Rynku krakowskim na kamienicy nr 7 widzimy napis: "cóż masz czego byś nie otrzymał". Bądźmy wdzięczni. Przyszliśmy do kościoła, bo chcieliśmy, a nie musieliśmy. powiedzmy " i to jest Twoją łaską".
Po Mszy św. modliliśmy się częścią chwalebną Różańca św. Na zakończenie O.Mariusz pobłogosławił nas., tak jak zwykle czyni to po spotkaniu pierwszo - sobotnim z nami, członkami wspólnot wymienionych w tytule tego opracowania.

Dzień Powszedni

Kolor szat: zielony, biały

Rok A, II

XXII Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (1 Kor 4, 6-15)

Miałem na myśli, bracia, mnie samego i Apollosa ze względu na was, abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane, i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego. Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał. Tak więc już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa. Zaczęliście królować bez nas! Otóż tak!

Nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy mogli współkrólować z wami.

Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem światu, aniołom i ludziom; my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy. Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują; dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.

Nie piszę tego, żeby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć, jako moje najdroższe dzieci. Choćbyście mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie.

Psalm (Ps 145, 17-18. 19-20. 21)

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest bliski wszystkim, którzy Go wzywają,
wszystkim wzywającym Go szczerze.

Pan bliski wszystkim, którzy Go wzywają

Spełnia wolę tych, którzy cześć Mu oddają,
usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z pomocą.
Pan strzeże wszystkich, którzy go miłują,
lecz zniszczy wszystkich występnych.

Pan bliski wszystkim, którzy Go wzywają

Niech usta moje głoszą chwałę Pana,
a Jego święte imię
niech wielbi wszystko, co żyje.
Zawsze i na wieki.

Pan bliski wszystkim, którzy Go wzywają

Aklamacja (J 14, 6)

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Łk 6, 1-5)

W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i wykruszając je rękami, jedli.

Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: „Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat?”

Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: „Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać”.

I dodał: „Syn Człowieczy jest panem szabatu”.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Wolność od schematów – Jezus zmienia nasze spojrzenie na prawo i szabat

Pojednanie z Bogiem jest naszym domem. Wolność od prawa nie jest jego zniesieniem, ale wypełnieniem. Prawo miało wskazać na Boga, jak drogowskaz. Teraz człowiek spożywa i żyje Bogiem i dla Niego. Jezus jest Panem szabatu, bo jedna nas z Ojcem, pokazuje, jak w Nim żyć.

Słowo ewangelii na dzisiaj (5 września 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Łukasza: W pewien szabat przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i wykruszając je rękami, jedli. Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat?» Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: «Nawet tegoście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać». I dodał: «Syn Człowieczy jest panem szabatu».

Komentarz do ewangelii na dziś (Łk 6,1-5):

Obraz: W wyobraźni zobaczę tę scenę, która z jednaj strony otwiera uczniom oczy na nowość, jaką przynosi Jezus, a z drugiej relatywizuje stare schematy i ‘tradycje’, które zamiast służyć człowiekowi i rozwijać go, zaczynają krępować. Odbierają mu wolność, a czynią niewolnikiem przyzwyczajeń i przesądów.
Myśl: Nowy świat, który jest stwarzany przez sześć uczynków Jezusa (wyrzucenie złego ducha z opętanego, uzdrowienie teściowej, obfity połów, oczyszczenie trędowatego, uzdrowienie paralityka i powołanie Lewiego) teraz zostaje dopełniony w szabacie. Człowiek zaczyna żyć nowym życiem, spożywać nowy pokarm, który przemienia go i czyni ‘Chrystusowym’. Centralnym punktem tego fragmentu jest stwierdzenie, że „Syn Człowieczy jest Panem szabatu”. On uzdrawia, oczyszcza, karmi i powołuje. Dom grzesznika staje się ‘domem Bożym’, w którym sprawowana i spożywana jest Eucharystia.
Emocja: Pojednanie z Bogiem jest naszym domem. Wolność od prawa nie jest jego zniesieniem, ale wypełnieniem. Prawo miało wskazać na Boga, jak drogowskaz. Teraz człowiek spożywa i żyje Bogiem i dla Niego. Jezus jest Panem szabatu, bo jedna nas z Ojcem, pokazuje, jak w Nim żyć.
Wezwanie: Poproszę o łaskę poznania daru Syna Człowieczego, który uczy mnie życia Bożego. Podziękuję za wolność szabatu, bym odnalazł prawdziwą więź z Bogiem.
Maryja była prawdziwie kobietą szabatu. W sposób szczególny doświadczyła obecności Boga. Odmówię modlitwę Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi...

Święty Franciszku,

nie pozwól, by człowiek,

stawał się niczym,

by rósł na nijakich pożywkach,

aby karmił się małością -

gdy Drzewo Krzyża zawsze żywe,

gdy Chrystus czeka .…

                                     S.Riabinin

                                                            

                                                   17.IX  - święto stygmatów św. Franciszka

II sobota sierpnia 2026 r - spotkanie modlitewne FZŚ

 T                                                    knCh!                                            8 VIII 2026 r

    Mszę św. o godz. 9 odprawił O. Mariusz, w czasie nieobecności O Łukasza, który z początkiem sierpnia zaangażowany jest w prowadzenie grup pielgrzymkowych na J/Górę. Czytania wykonał FZŚ.W czasie homilii usłyszeliśmy: ostatnie zdanie z dzisiejszej Ewangelii : tak niech świeci wasze światło - brzmi jak przykazanie. Nie łatwo być światłem. Św. Dominik, którego dzisiaj wspominamy, był takim światłem. Mama św. Dominika - Joanna gdy oczekiwała na Jego narodzenie miała dziwny sen. Widziała psa, który trzymał świecę w pysku i biegał. U Benedyktynów spotkał mnicha, który ją uspakajał, gdy opowiedziała ten sen. Syn pani będzie kimś niezwykłym - usłyszała. Św. Dominik z Silo był wtedy czczony i dlatego św. Dominik otrzymał właśnie to imię.   W czasie chrztu matka chrzestna zobaczyła gwiazdę nad św. Dominikiem. Istotnie miał On światło i niósł go innym. Św. Dominik mówi o ludziach Bogu, a ludziom o Bogu., bo Nim On żył Dominik W czasie podróży po Europie zatrzymał się w Tuluzie. Tu karczmarzem był katar. Całą noc rozmawiał z Nim Dominik. Rano ów katar wyraził wolę wstąpienia do Kościoła katolickiego. W latach 1214 - 1215 Dominik i Franciszek byli w Rzymie. Przed tym spotkaniem Dominik miał sen. Zobaczył biedaka głoszącego; wy dwaj zaniesiecie Boże światło ludziom. Następnego dnia Dominik spotkał Franciszka i opowiedział ten sen. Prostotę św. Franciszka i mądrość św. Dominika spróbowali połączyć.

Po Mszy św. spotkaliśmy się na salce 003 gdzie modliliśmy się modlitwą uwielbienia Boga, dziękczynienia i prośby. Potem zajęliśmy się Ewangelią z najbliższej niedzieli kiedy to P Jezus idzie do apostołów w łodzi,  po wodzie, św. Piotr idzie ku Niemu po wodzie. Gdy uląkł się Piotr wiatru, zaczął tonąć. Ale P Jezus chwycił Go za rękę...

Potem podzieliliśmy się swoimi myślami na temat tej Ewangelii. w oparciu o własne doświadczenia życiowe. W dyskusji padła rada, by skorzystać ze strony www prowincji krakowskiej Franciszkanów, gdzie w wydarzeniach w zakładce 800 lat - jubileusz, są umieszczone wykłady o św. Franciszku o różnej tematyce w liczbie 8. Tercjarze powinni się z nimi zapoznać.

Główną intencją  Mszy św. była modlitwa za śp Pawła Jezioro - zasłużonego dla FZŚ tercjarza, wykładowcę, zmarłego 7 VIII br. Za niego też modliliśmy się w czasie spotkania na salce 003.

Wspomnienie św. Dominika Guzmana, prezbitera    

Kolor szat: biały

Rok A, II

XVIII Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (Ha 1, 12 – 2, 4)

Czyż nie jesteś odwieczny, o Panie, Boże mój, Święty? Przecież nie pomrzemy! Na sąd przeznaczyłeś, o Panie, lud Chaldejczyków, dla wymiaru kary zachowałeś, Skało moja. Zbyt czyste oczy Twoje, by na zło patrzyły, a nieprawości pochwalać nie możesz. Czemu jednak spoglądasz na ludzi zdradliwych i milczysz, gdy bezbożny niszczy uczciwszego od siebie?

Obchodzi się z ludźmi jak z rybami morskimi, jak z gromadą płazów, którą nikt nie rządzi. Wszystkich łowi na wędkę, zagarnia swoim niewodem albo w sieci gromadzi, krzycząc przy tym z radości. Przeto ofiarę składa swojej sieci, pali kadzidło niewodowi swemu, bo przez nie zdobył sobie łup bogaty, a pożywienie jego stało się obfite. Ciągle na nowo zarzuca swe sieci, mordując ludy bez litości.

Na moich czatach stać będę, udam się na miejsce czuwania, śledząc pilnie, by poznać, co przemówi do mnie, jaką odpowiedź da na moją skargę.

I odpowiedział Pan tymi słowami: „Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by można było łatwo je odczytać. Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi; a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie. Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności”.

Psalm (Ps 9, 8-9. 10-11. 12-13)

A Pan zasiada na wieki,
przygotował swój tron, by sądzić.
Sam będzie sądził świat sprawiedliwie,
rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.

Pan nie opuszcza tych, co Go szukają

Pan jest schronieniem dla uciśnionego,
schronieniem w czas utrapienia.
Ufają Tobie znający Twe imię,
bo nie opuszczasz, Panie, tych, co Cię szukają.

Pan nie opuszcza tych, co Go szukają

Psalm śpiewajcie Panu, co mieszka na Syjonie,
głoście Jego dzieła wśród narodów,
bo Mściciel krwi pamięta o nich,
nie zapomniał wołania ubogich.

Pan nie opuszcza tych, co Go szukają

Aklamacja (por. 2 Tm 1, 10b)

Nasz Zbawiciel Jezus Chrystus śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 17, 14-20)

Pewien człowiek zbliżył się do Jezusa i padając przed Nim na kolana, prosił: „Panie, zlituj się nad moim synem. Jest epileptykiem i bardzo cierpi; bo często wpada w ogień, a często w wodę. Przyprowadziłem go do twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić”.

Na to Jezus odrzekł: „O plemię niewierne i przewrotne! Dopóki jeszcze mam być z wami; dopóki mam was cierpieć? Przyprowadźcie mi go tutaj”. Jezus rozkazał mu surowo i zły duch opuścił go. Od owej pory chłopiec odzyskał zdrowie.

Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: „Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?”

On zaś im rzekł: „Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam», i przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was”.

                                                          

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Jezus pokazuje, czym naprawdę jest wiara. Nie chodzi o jej wielkość

Czy wystarczy odrobina wiary, by dokonać rzeczy niemożliwych? W sobotniej Ewangelii Jezus wyjaśnia, że problemem nie jest ilość wiary, lecz jej jakość. Zachęca do ufności, która opiera się na Bogu, a nie na własnych siłach.

Słowo na dziś (Mt 17,14-20)

Z ewangelii wg św. Mateusza: Gdy przyszli do tłumu, podszedł do Niego pewien człowiek i padając przed Nim na kolana, prosił: «Panie, zlituj się nad moim synem! Jest epileptykiem i bardzo cierpi; bo często wpada w ogień, a często w wodę. Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić». Na to Jezus odrzekł: «O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze mam być z wami; jak długo mam was cierpieć? Przyprowadźcie Mi go tutaj!» Jezus rozkazał mu surowo, i zły duch opuścił go. Od owej pory chłopiec odzyskał zdrowie. Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: «Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?» On zaś im rzekł: «Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę, powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: "Przesuń się stąd tam!", a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was.

Komentarz do Ewangelii (Sobota, 8 sierpnia 2026 r.)

Obraz: Jezus z trzema uczniami schodzą z Góry Przemienienia i wracają do pozostałych apostołów, którzy nie mogli wyrzucić złego ducha z chłopca, który był epileptykiem. To sytuacja szczególna. Posłucham tego, co jest mówione, co czyni Jezus. Zwrócę uwagę na swoje odczucia i skojarzenia.

Myśl: To, co uderza to doświadczenie bezradności. Pewien człowiek mający syna epileptyka, desperacko szuka pomocy. Kiedy uczniowie nie byli w stanie mu pomóc, upada na kolana przed Jezusem i błaga o litość. Jego syn był chory. Mateusz pisze, że był epileptykiem (dosłownie ‘lunatykiem’ – w starożytności epilepsję wiązano z fazami księżyca). To nas powinno czynić ostrożnym w ocenie różnego rodzaju zjawisk duchowych czy psychicznych, bo niekoniecznie musimy je widzieć właściwie. Ostre słowa Jezusa nie są obraźliwe dla człowieka, ale raczej jest to lament nad brakiem wiary u tych, którzy Go słuchają.

Emocja: Brak wiary a mała wiara. Jezus wyrzuca uczniom ‘małą wiarę’, a zaraz dodaje, że wystarczy wiara, jak ‘ziarenko gorczycy’. W języku ewangelii ‘mała wiara’ nie odnosi się do ilości, ale raczej do jakości. Jezus wyrzuca słuchaczom wiarę pełną wątpliwości, chwiejną, wewnętrznie sprzeczną. Zachęca natomiast do wiary ufnej w miłość Ojca.

Wezwanie: Poproszę Pana, aby leczył mnie z pychy i pewności siebie, bo one maskują brak wiary. Podziękuję Ojcu za pewność, że On daje nam wszystko, czego potrzebujemy.
Zakończę modlitwą spontaniczną lub skorzystam z tej podpowiedzi: Panie Jezu, proszę o łaskę wyzwolenia z poczucia samowystarczalności, z fałszywej pokory, która blokuje mnie przed proszeniem o potrzebne łaski i z fałszywego poczucia dumy, że nie potrzebuję zmiłowania i uzdrowienia. Duchu Święty, Ty jesteś lekarstwem na moje braki. Dodaj mi odwagi. Amen.

                            

                                                              

                                        Zdjęcia dwóch grup z pielgrzymki krakowskiej w 2013 r - poranek czwartego                                          dnia pielgrzymki w Ogrodzieńcu

Święty Franciszku,

odplącz mnie z wszystkich poplątań

namotanych przez życie bez Boga,
obdarz prostotą,

ufnością,

wiarą dziecka Bożego
w świecie odwiecznych pytań,
zwątpień,
zagadek....

                                                 S.Riabinin

Pierwsza sobota sierpnia 2026 r - spotkanie modlitewne LRR, FZŚ, SHNSPJ

 T                                                       knCh!               1. VIII. 2026

    Mszę św. o godz. 9 odprawił O. Mariusz. Po Mszy św. modliliśmy się, jak zwykle w pierwszą sobotę miesiąca na Różańcu św.

W czasie homilii usłyszeliśmy. Ewangelia dziś mówi nam o ścięciu Jana Chrzciciela. To słowo Boże przychodzi nam z pociechą, szczególnie gdy nam jest ciężko. W śpiewanym Psalmie słyszeliśmy modlitwę Dawida. Nurtem, o którym w tym Psalmie słyszymy, jest to, co niesie świat. Nurtem mogą być grzechy nasze, narzucanie nam czegoś, nie dopuszczanie, by iść w wybranym kierunku. W takich trudnych sytuacjach, trzeba sic modlić Psalmami. Modlitwa Jonasza przyciąga naszą uwagę. Ma on nawrócić Niniwę. Jest on jakby obojętny na życie. Połyka go ryba. Gdy jest w rybie, zaczyna się modlić. Jonasz zostaje uratowany.

 Św. Piotr jest obecny w czasie rozmnożenia chleba. P. Jezus karmi 5 000 ludzi. Po tym Jezus mówi do apostołów: przeprowadźcie się na drugą stronę. Jezioro jest niespokojne. Na tafli jeziora pojawia się P Jezus. Przyjdź do mnie - mówi P.Jezus do Piotra. Piotr idzie , a gdy nie widzi P.Jezusa, zaczyna tonąć. W naszej modlitwie musimy wyjść poza formułki, jak Dawid : wyrwij mnie z tego bagna. Psalm 69 z dzisiejszej liturgii to Psalm Dawidowy, Ten Psalm jest nazywany psalmem Mesjańskim, bo przedstawia jakby słowa P Jezusa przed męką. Każdy ma prawo modlić się do Boga regułkami ale i krzyczeć do Boga.

Wspomnienie św. Alfonsa Marii Liguoriego, biskupa i doktora Kościoła

Kolor szat: biały

Rok A, II

XVII Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (Jr 26, 11-16. 24)

Kapłani i prorocy zwrócili się do przywódców i do całego ludu tymi słowami: „Jeremiasz zasługuje na wyrok śmierci, gdyż prorokował przeciw temu miastu, jak to słyszeliście na własne uszy”.

Jeremiasz zaś rzekł do wszystkich przywódców i do całego ludu: „Pan posłał mnie, bym głosił przeciw temu domowi i przeciw temu miastu wszystkie słowa, które słyszeliście. Teraz więc zmieńcie swoje postępowanie i swoje uczynki, słuchajcie głosu Pana, naszego Boga; wtedy ogarnie Pana żal nad nieszczęściem, jakie postanowił przeciw wam. Ja zaś jestem w waszych rękach. Uczyńcie ze mną, co wam się wyda dobre i sprawiedliwe. Wiedzcie jednak dobrze, że jeżeli mnie zabijecie, krew niewinnego spadnie na was, na to miasto i na jego mieszkańców. Naprawdę bowiem posłał mnie Pan do was, by głosić do waszych uszu wszystkie te słowa”.
Wtedy powiedzieli przywódcy i cały lud do kapłanów i proroków: „Człowiek ten nie zasługuje na wyrok śmierci, gdyż przemawiał do nas w imię Pana, naszego Boga”.
Achikam przeto, syn Szafana, ochraniał Jeremiasza, by nie został wydany w ręce ludu na śmierć.

Psalm (Ps 69, 15-16. 30-31. 33-34)

Wyrwij mnie z bagna, abym nie utonął,
wybaw mnie od tych, co mnie nienawidzą,
ratuj mnie z wodnej głębiny.
Niech mnie nie porwie nurt wody,
niech nie pochłonie mnie głębia,
niech się nie zamknie nade mną paszcza otchłani.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Ja zaś jestem nędzny i pełen cierpienia,
niech pomoc Twa, Boże, mnie strzeże.
Pieśnią chcę chwalić imię Boga
i wielbić Go z dziękczynieniem.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Patrzcie i cieszcie się, ubodzy,
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych
i swoimi więźniami nie gardzi.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Aklamacja (Mt 5, 10)

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości,
albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 14, 1-12)

W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. I rzekł do swych dworzan: „To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim”.

Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wrzucić do więzienia. Powodem była Herodiada, żona brata jego Filipa, Jan bowiem upominał go: „Nie wolno ci jej trzymać”. Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka.

Otóż kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła córka Herodiady wobec gości i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona, przedtem już podmówiona przez swą matkę, powiedziała: „Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela”. Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posłał więc kata i kazał ściąć Jana w więzieniu. Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczęciu, a ono zaniosło ją swojej matce.
Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i donieśli o tym Jezusowi.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Herod nie bał się Jana, lecz prawdy o sobie – zamiast nawrócenia wybrał przemoc

Zamiast nawrócenia przemoc i gwałt. To jest także często nasze doświadczenie. Chętnie słuchamy ‘ciekawostek’ religijnych, historii o cudach i znakach, ale odrzucamy sytuacje i ‘proroków’, którzy nam mówią o nawróceniu i moralności. Kto nie chce się nawrócić i zaangażować, dąży też do unicestwienia tego, co budzi niepokój. To jest historia Jana i Jezusa, która powtarza się w życiu każdego z nas.

Słowa ewangelii na dzisiaj (1 sierpnia 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Mateusza: W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. I rzekł do swych dworzan: «To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają». Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wrzucić do więzienia. Powodem była Herodiada, żona brata jego, Filipa. Jan bowiem upomniał go: «Nie wolno ci jej trzymać». Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka.
Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła córka Herodiady wobec gości i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę: «Daj mi - rzekła - tu na misie głowę Jana Chrzciciela!» Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posłał więc [kata] i kazał ściąć Jana w więzieniu. Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczęciu, a ono zaniosło ją swojej matce. Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i donieśli o tym Jezusowi.

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 14,1-12):

Obraz: Tetrarcha Herod Antypas rządził w Galilei i Perei od roku 4. przed Chrystusem do roku 34. po Chr. On stoi za męczeńską śmiercią Jana Chrzciciela. Herod Antypas był synem Heroda Wielkiego, który był ważną postacią przy opowieści o Mędrcach, o ucieczce Świętej Rodziny do Egiptu i rzezi betlejemskich niewiniątek. Posłucham historii męczeństwa Jana, zwracając uwagę na swoje odczucia.
Myśl: Jezus dla Heroda był ‘ciekawostką’ i swego rodzaju ‘wyrzutem sumienia’ ze względu na Jana Chrzciciela. Herod znał Jana, podziwiał go, a zarazem zabił go, bo on był dla niego wyrzutem sumienia. Herod rządził twardą ręką, czuł respekt wobec Jana Chrzciciela, ale chciał go uciszyć, bo przypominał mu o jego grzechu, związku z Herodiadą. Herodiada była dla niego żoną, bratanicą i szwagierką. Była też wnuczką jego ojca Heroda Wielkiego. Jan Chrzciciel wypominał mu grzech i dlatego zginął.
Emocja: Zamiast nawrócenia przemoc i gwałt. To jest także często nasze doświadczenie. Chętnie słuchamy ‘ciekawostek’ religijnych, historii o cudach i znakach, ale odrzucamy sytuacje i ‘proroków’, którzy nam mówią o nawróceniu i moralności. Kto nie chce się nawrócić i zaangażować, dąży też do unicestwienia tego, co budzi niepokój. To jest historia Jana i Jezusa, która powtarza się w życiu każdego z nas.
Wezwanie: Poproszę o wrażliwość i odwagę podjęcia drogi nawrócenia. Podziękuję Bogu, że cierpliwie czeka na moją odwagę nawrócenia i przemiany.
Zakończę rozważanie spontaniczną modlitwą, lub mogę skorzystać z tej podpowiedzi: Panie Boże, Ty mówisz do mnie wielokrotnie przez wydarzenia, sytuacje, które wzywają do przemiany i nawrócenia, ale i przez ludzi bliskich czy dalszych, którzy są dla mnie światłem, mądrością i zachętą do wyrwania się z okowów zła. Dodaj mi odwagi do zmierzenia się ze złem mojego życia. Amen

                                                                      

                                   Święty Franciszku,

wybłagaj u Boga

dla ludzi
dar miłowania
przyrody,

łaskę modlitwy

przy jej ołtarzu…
Niech każdy motyl

zwiastuje mi Ciebie,

każdy ptak niech śpiewa im Tobą,

każdy wiatr niech ich niesie do Ciebie

                                              S.Riabinin

                                         

33 pielgrzymka FZŚ na Jasną Górę

 T                                                      knCh!                                                     17-18 VII 26

Narodowa 33 Pielgrzymka FZŚ na J.Górę.

    Apel jasnogórski, 17.VII o godz 21, rozważanie: bądź pozdrowiona Maryjo, Królowo. W Tobie - pełnia łask. Św. Franciszek z Asyżu, którego 800-letnią rocznicę śmierci obchodzimy w tym roku, czcił Ciebie modlitwą: bądź pozdrowiona, Pani, święta Królowo, święta Boża Rodzicielko, Maryjo; która jesteś Dziewicą, uczynioną Kościołem i wybraną przez najświętszego Ojca z nieba, Ciebie On uświęcił z najświętszym Synem swoim, umiłowanym i Duchem Świętym, pocieszycielem, w w Tobie była i jest wszelka pełnia łaski i wszelkie dobro. Bądź pozdrowiona, pałacu Jego, Bądź pozdrowiona, Przybytku Jego, Bądź pozdrowiona, Domu Jego, Bądź pozdrowiona, Szato Jego, bądź pozdrowiona, Służebnico Jego,

Bądź pozdrowiona, Matko jego...

Tę modlitwę wyśpiewał św Franciszek już na samym początku powstawania Zakonów Franciszkańskich. W Porcjunkuli, maleńkiej kapliczce, ku czci M.Bożej Anielskiej, ważyły się doniosłe sprawy Zakonu. Tu także przeszedł do domu Ojca w niebie św. Franciszek z 3 na 4 X 1226 r. Dziękujemy za św. Franciszka i wszystkich Jego naśladowców. Wytyczył On drogę świętości - drogę miłości. Wszystkim chrześcijanom na codzień św. Franciszek składa wyrazy czci. Kochajmy Boga, wydajmy owoce pokuty. Czyńmy dobroć w pokorze. Nie pragnijmy być pierwszymi ! Na wielu spocznie Duch św. Oby słowa P.Jezusa przyjęli z miłością i je zachowywali, a tym niech błogosławi P.Jezus. Św. Franciszek śpiewa: "pochwalony bądź Panie przez naszą siostrę śmierć cielesną,której żaden człowiek ujść nie zdoła. Biada tym, którzy w grzechu śmiertelnym konają. Błogosławieni są co, którzy odnajdują się w Jego świętej woli albowiem po raz wtóry śmierć im krzywdy nie uczyni."Maryjo ucz nas mądrze żyć i mądrość miłować! Św. Franciszek ukazuje nam jak umierać dla świata : dla egoizmu, zazdrości, gniewu, lenistwa, pychy. Generałowie franciszkańscy mówią o 3 ważnych "ziarnach": 1/ miłość do Chrystusa 2/ miłość do Kościoła, 3/ miłość do Wspólnot. Leon XIV wzywa do życia przepełnionego pokojem. Św. Franciszek uczy nas jak być narzędziem pokoju z Bogiem, z ludźmi, ze stworzeniem.  Leon XIV podarował nam modlitwę do św. Franciszka z racji Jego roku jubileuszowego: 

Święty Franciszku, nasz bracie,

Ty, który osiemset lat temu wyszedłeś na spotkanie siostrze śmierci jako człowiek pełen pokoju, wstawiaj się za nami u Pana. Ty, który w krucyfiksie z San Damiano rozpoznałeś prawdziwy pokój, naucz nas szukać w Nim źródła wszelkiego pojednania które burzy każdy mur. Ty, który jako nieuzbrojony przekroczyłeś linie wojny i niezrozumienia, daj nam odwagę budować mosty tam, gdzie świat wznosi granice. W tym czasie targanym konfliktami i podziałami, wstawiaj się, abyśmy stali się budowniczymi pokoju: nieuzbrojonymi i rozbrajającymi świadkami pokoju, który pochodzi od Chrystusa.Amen.

    Po Apelu wysłuchaliśmy konferencji O. Edwarda Stankiewicza na temat : "kult Eucharystii w życiu św. Franciszka". Sobór Watykański II mówi o ważnej dwukierunkowości: a/znaki czasu, b/charyzmaty. Św. Franciszek zespala a/ i b/. Wiek XIII - św. Franciszka, trudny, np. : dewocja, przesądy, gonitwa za tym, co niezwykłe, liczne pielgrzymki, by uzyskać odpusty. Ze względu na to, że korzystanie z Sakramentów św. było rzadkie Sobór Laterański IV nakazał przynajmniej 1 raz Spowiedź i Komunię św. w czasie roku i to w okresie wielkanocnym. Brak było szacunku do Eucharystii. 6 XII w Asyżu w kościele św. Mikołaja odbywały się dziecięce juwenalia. Trwały aż do święta młodzianków. Zestarzałe komunikanty poniewierały się na ziemi. Sobór Laterański IV zadecydował, by Najświętsza Eucharystia była pod kluczem, a przenoszona uroczyście, z dzwoneczkiem. Rola św. Franciszka w odnowieniu kultu Eucharystycznego. Nawiedzanie kościołów było radością dla św. Franciszka. Pozostawił nam On pozdrowienie P Jezusa Eucharystycznego w Kościołach: kłaniamy Ci się P Jezu Chryste i błogosławimy Tobie, żeś przez Krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył. Tomasz z Celano pisze, że szacunek Franciszka do N.Sakramentu był bardzo głęboki. Gdy nie mógł być na Mszy św. z powodu choroby, gorliwie adorował J.Chrystusa. klękał, przechodząc obok kościoła. Chodził z miotłą do kościoła, gdy była potrzeba. Słowa konsekracji uobecniają Cało Pańskie. Taki sposób wybrał Bóg, by zastać za nami najbliżej. Dziś doświadczamy ogromnego zaniku Sacrum. Dziś doświadczamy nawet profanacji chleba. Czyżbyśmy zapomnieli, że pewnego dnia dostaniemy się w Jego ręce ? W liście do wiernych św. Franciszek mówi. że niewielu jest chętnych do przyjmowania Ciała Pańskiego. Trzeba, by duchowni przypominali o należytej czci N.Sakramentu. Franciszek błaga swoich braci: okazujmy szacunek do N.Sakramentu. Franciszek całe życie miał wolę rozsyłać braci z narzędziami liturgicznymi, z narzędziami do wypieku hostii. Liturgiczna praktyka kościoła kształtuje wiarę. Tomasz z Celano pisze: ze swoim Panem Franciszek rozmawiał nieustannie każdym poruszeniem serca. To był człowiek - sama modlitwa.

Modlitwę Pater Noster poszerza Franciszek o interpretację. By w Eucharystii dostrzec Boga potrzebna jest wiara i światło. Gdy nie będzie N.Sakramentu, nie będzie P Jezusa z nami. Kto szanuje N Sakrament, szanuje innych ludzi. Zróbmy coś w tym kierunku! Ok. godz 22 rozpoczęła się adoracja N.Sakramentu.

    W modlitwie różańcowej rozważyliśmy tu tylko 2 pierwsze tajemnice części radosnej w słowie i ciszy, która zwykle jest pełnią słowa. Kolejne tajemnice części
radosnej były rozważane obszernie po Mszy św. O godz 24 rozpoczęła się Msza św. w czasie której homilię wygłosił O Emanuel.

    Przywitał nas franciszkańskim POKÓJ I DOBRO! z nasza odpowiedzią; ZAWSZE I WSZĘDZIE!
To 33 pielgrzymka FZŚ na J.Górę. Musimy korzystać z odpustów tego roku we wszystkich kościołach franciszkańskich. Każdy z nas, w pewnym momencie swego życia zapragnął naśladować św. Franciszka. Mamy w Polsce 10 000 franciszkanów świeckich w 550 Wspólnotach, ok. 550 000 w świecie. Mamy ok. 150 świętych i błogosławionych franciszkańskich. Dziś mamy uroczystość św. Szymona z Lipnicy. Jego życie było bardzo podobne do życia św. Franciszka.

Pytajmy siebie, czy nasze życie jest podobne do życia św. Franciszka? O Nim mówi się, że był alter Christi tzn. drugim Chrystusem. Upodobnił się nawet przez stygmaty do Swego Mistrza i Pana. Franciszek żył w czasach bardzo trudnych dla Kościoła. Dziś jest podobnie. Chrystus jest spychany. Franciszek usłyszał od P.Jezusa: idź i napraw mój Kościół. Zaczął od siebie. Nie zachęcał nikogo do naśladowania siebie. Ludzie go podziwiali. Nawet świeccy chcieli Go naśladować. Założył 3 zakony: Franciszkanów, Klaryski i FZŚ. Świat ma do nas pretensje, że jesteśmy za mało chrześcijańscy. Te słowa są do was i do mnie też. Nie byłoby problemu powołań do naszych Wspólnot, gdybyśmy naprawdę żyli św. Franciszkiem. Prośmy M.Bożą i św. Franciszka , by prowadzili nas drogą Ewangelii.

    18 VII o godz 10 na błoniach jasnogórskich rozpoczęliśmy modlitwę rozważając część bolesną Różańca św. od pierwszej tajemnicy, ufundowanej przez FZŚ. Rozważania były prowadzone od ołtarza głównego na wałach jasnogórskich, gdzie potem o godz 11 była odprawiana Msza św. pod przewodnictwem ks biskupa z Torunia - Józefa Szamockiego. Ze strony klasztoru powitanie i śpiewy prowadził O Sebastian Matecki. Przy powitaniu wspomina o przypadającej w tym roku 70 rocznicy Ślubów Jasnogórskich. Wspomina, że św. Franciszek miał pustelnię, kard. S.Wyszyński miał ją także odosobnieniu w Komańczy (1955-1956). Tu  narodziły się wspomniane Śluby Jasnogórskie. W czasie homilii usłyszeliśmy m.in.: dzięki Bogu dzieło św. Franciszka trwa, rozwija się. Kard.Wyszyński przypominał nam, że tajemnicą życia człowieka jest, że wzrasta w ciszy. Pomyślmy o I, II, III Zakonie o różnej duchowości, na gruncie charyzmatu św. Franciszka. Dalej nastąpiła refleksja na kanwie czytań. Bóg staje po stronie pokrzywdzonych. Walka o ubogich toczy się. Sam P Jezus był ubogi. Naraził się on bogatym i pysznym, broniąc biednych. Szukał dróg pojednania i pokoju. Zachęcał do nawrócenia. Nie odwołał tego, czego uczył. Bez krzyku, konfliktów, rozgłosu, uzdrawia. Trafia na krzyż, bo nic nie mógł zmienić ze swego nauczania. Dzisiejsze czytania wpisują się w tajemnicę krzyża. prawdziwa miłość chrześcijańska łączy się z miłosierdziem - przypomina św. Bonawentura. Świat przekłamuje tajemnicę miłości. Upodobniając się do P Jezusa, Franciszek niejako wpisuje się w pragnienie ludzkich serc. Św. Franciszek zrozumiał, że uratuje Kościół, ratując rodzinę. Wymyślił On dom Boży, dom doskonały, bez zaniedbywania obowiązków stanu. Gdy ks. biskup pracował w Zambii, zauważył, że w niedziele ludzie przychodzili do kościoła pięknie ubrani, wielu w habitach franciszkańskich, a byli ubodzy. Dla FZŚ Franciszek polecił posłuszeństwo Kościołowi, pełnienie obowiązków stanu, zakazał noszenia broni. Dziś świat chce zmarginalizować życie świadków Chrystusa, manipuluje ludzką wiedzą, tym, czym naprawdę jest dobro. My wiemy, że jeśli nas nawet ukrzyżują to i tak zwyciężymy, przegrywając, nie przegrywamy. Niesiemy Pokój i Dobro! Iluż tu, na paulińskiej pustelni odkryło swe powołanie. Nie traćmy nadziei. Bóg jest po naszej stronie. 5-letnie dziecko nie widzi, jest sparaliżowane. Mama płacze,a dziecko wypowiada mądre słowa: nie płacz mamo, mam jeszcze serce, by kochać. Nasze serca są złączone w wielkanocnej nadziei. Najczęściej pytamy o miłość. Świat o to nie pyta. Wielu z nas to osoby, które same żyją. Mam nadzieję, że są same, nie samotne. Samotność bowiem to pustelnia piekła. Leon XIV wskazuje na 4 wymiary życia chrześcijańskiego: 1/ jest to wędrówka, 2/ życie w jedności z Kościołem, 3/ karmienie się Eucharystią, Słowem Bożym, 4/ budowanie pokoju i dobra, łącząc się w modlitwie z NMP. Dziś dziękujemy Bogu za FZŚ, asystentów.

czytania na 18 VII 26

Dzień Powszedni

Kolor szat: zielony, biały

Rok A, II

XV Tydzień zwykły

Pierwsze czytanie (Mi 2, 1-5)

Biada tym, którzy planują nieprawość i obmyślają zło na swych łożach! Gdy świta poranek, wykonują je, bo jest ono w mocy ich rąk. Gdy pożądają pól, zagarniają je, gdy domów - to je zabierają; biorą w niewolę męża wraz z jego domem, człowieka z jego dziedzictwem.

Przeto tak mówi Pan. „Oto Ja zamierzam zesłać na to plemię niedolę, od której nie uchylicie waszych karków i nie będziecie dumnie chodzić, bo będzie to czas nieszczęścia. W owym dniu wygłoszą przeciw wam satyrę, podniosą wielki lament, mówiąc: «Jesteśmy ograbieni do szczętu! Dział mego ludu przemierzony sznurem i nie ma, kto by go przywrócił; pola nasze przydzielono grabieżcy».

Przeto nie będziesz mieć nikogo, kto by rzucał sznurem na dział w zgromadzeniu Pana”.

Psalm (Ps 10, 1-2. 3-4. 7-8. 14)

Dlaczego z dala stoisz, o Panie,
ukrywasz się w czasach ucisku,
gdy występny się pyszni, biedny jest w udręce
i ulega podstępom, które tamten uknuł.

Nie zapomnij o ubogich, Panie

Bo chełpi się grzesznik swą pożądliwością,
bluźni drapieżca i pogardza Panem.
Pyszniąc się mówi występny:
„Nie pomści, nie ma Boga”.
Oto całe jego myślenie.

Nie zapomnij o ubogich, Panie

Jego usta pełne przekleństwa, zdrady i podstępu,
a pod jego językiem złość i krzywda.
Czai się w zasadzkach przy drogach
i zabija niewinnego z ukrycia,
oczy jego wypatrują biedaka.

Nie zapomnij o ubogich, Panie

A Ty to widzisz: i trud, i boleść,
patrzysz, by wziąć je w swoje ręce.
Tobie poleca się biedny,
Tyś opiekunem sieroty.

Nie zapomnij o ubogich, Panie

Aklamacja (Mt 11, 29ab)

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie,
bo jestem cichy i pokorny sercem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 12, 14-21)

Faryzeusze wyszli i odbyli naradę przeciw Jezusowi, w jaki sposób Go zgładzić.

Gdy Jezus dowiedział się o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz im surowo zabronił, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

„Oto mój Sługa, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo narodom. Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą”.

KOMENTARZ DO EWANGELII

Paweł Kosiński SJ

Siła łagodności – dlaczego Jezus nie walczył o wpływy?

Kontrkulturowa postać Jezusa – Sługi Pańskiego. Świat nie ceni łagodności, pokory, wyrozumiałości. Wydaje się, jakby mocni, przebojowi, mający władzę i wpływy byli cenieni bardziej od łagodnych, cichych i skromnych. Liczą się siła, bogactwo, a dzisiaj ‘zasięgi’ czy popularność. Jezus utożsamia się natomiast z postacią Sługi Jahwe. To jest także wezwanie dla każdego chrześcijanina.

• Największa siła Jezusa

• Łagodność, która zwycięża

• Kontrkultura Ewangelii

Słowa ewangelii na dzisiaj (18 lipca 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Faryzeusze zaś wyszli i odbyli naradę przeciw Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.
Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim i uzdrowił ich wszystkich. Lecz im surowo zabronił, żeby Go nie ujawniali. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:
Oto mój Sługa; którego wybrałem,
Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie.
Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo narodom.
Nie będzie się spierał ani krzyczał,
i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu.
Trzciny zgniecionej nie złamie
ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi.
W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą.

Komentarz do ewangelii na dziś (Mt 12,14-21):

Obraz: Postać Sługi Jahwe, o jakim mówi proroctwo Izajasza spełnia się w Jezusie. Wielu idzie za Nim, a On uzdrawia ‘wszystkich’. Oczyma wyobraźni zobaczę Pana, który z dyskrecją i łagodnością głosi Królestwo i pozwala ludziom doświadczyć jego owoców.
Myśl: Jezus jest świadom, że Jego misja jest wypełnieniem proroctw i obietnic, jakie zostały wypowiedziane przez proroków, szczególnie Izajasza. On nie spiera się z nikim, nie krzyczy, nie złamie ani nie dogasi. Jest pokorny, łagodny i cierpliwy. Zawsze poddaje się woli Ojca. Jego cnotami są dyskrecja, cierpliwość i miłosierdzie. Nie jest cierpiętnikiem, ale wie, że Jego drogą jest krzyż, ofiara z samego siebie. Nie działa gwałtownie (jedyny raz, kiedy widzimy Go pełnego pasji to wypędzenie przekupniów ze świątyni), ale jest to Jego styl aż po śmierć na krzyżu.
Emocja: Kontrkulturowa postać Jezusa – Sługi Pańskiego. Świat nie ceni łagodności, pokory, wyrozumiałości. Wydaje się, jakby mocni, przebojowi, mający władzę i wpływy byli cenieni bardziej od łagodnych, cichych i skromnych. Liczą się siła, bogactwo, a dzisiaj ‘zasięgi’ czy popularność. Jezus utożsamia się natomiast z postacią Sługi Jahwe. To jest także wezwanie dla każdego chrześcijanina.
Wezwanie: Poproszę o odwagę, by unikać wrogości i gwałtowności, a być przyjacielem słabych i wykluczonych. Podziękuję Panu, że daje nam przykład i posyła nas z misją Sługi Pańskiego.
Pomodlę się na koniec słowami modlitwy o. Silvano Faustiego SJ: Ojcze, Ty chciałeś, aby Twój Syn był Sługą, który łagodnością hamuje naszą gwałtowność: daj nam Ducha prawdy, abyśmy umieli przyjąć naszego Nauczyciela i Zbawiciela. Amen.